زرنگ کلاس

 

زرنگ کلاستون کیه؟ این دومین سؤال بود. اول می‎پرسیدند کدوم کلاسی؟ می‌گفتم خانم رفیعی مثلاً. سؤال دوم هم این بود و من باید  اسم سوگلی کلاس را می‌گفتم. هر سال اواخر تابستان شبها خواب می‏دیدم که “زرنگ کلاس” منم و روزها تمام رقیبهای احتمالی را بررسی می‎کردم و دعا می‎کردم در “کلاس بندی”، توی کلاس من نیفتند. من کوچولوی خنگ فکر می‎کردم با زیاد کردن تعداد بیست‎های دفتر دیکته ممکن است روزی “زرنگ کلاس” بشوم. اما زرنگ کلاس بودن یک مفهوم منفرد نبود. یک “بسته” از مفاهیم بود:

1. زرنگ کلاس هفتۀ اول مشخص می‎شود و مراسم تاجگذاری تا روز پنج‏شنبۀ هفتۀ اول تمام شده است. بعد از آن کلاس را به اسم او می‎شناسند. کلاس “محسنی اینا”، “یزدانی اینا”…

2. مامان زرنگ کلاس حتماً زن خوش‎تیپی است و بعید است خانه‎دار باشد.

3. زرنگ کلاس اگر بیست نگیرد، گریه می‌کند، مقنعه‎اش خیس اشک می‏شود و معلم به جای اینکه سرش داد بزند، با خط کش روی دستش بزند و یا ده بار پشت سر هم بگوید افتضاح بود، از تو انتظار نداشتم، می‎گوید: اشکالی نداره، دفعۀ بعد جبران می‌کنی، حالا برو صورتتو آب بزن. (روزی که او بیست نگیرد، همه خوشحالند. چون به مامان و بابا می‎گویند: حتی “او” هم بیست نگرفت.)

4. زرنگ کلاس مشق بچه‎ها را خط می‎زند، حتی مشقهای تو را که اینقدر با سلیقه با مداد قرمز خط فاصله‎ها را گذاشته‏ای و اینقدر در خانه از دستخط قشنگت تعریف کرده‌اند. خط نمی‎زند، چنگ می‏زند و تو باید ورق بزنی که دستش خسته نشود از خط زدن و ورق زدن.

5. زرنگ کلاس تخته را پاک می‎کند و تنها کسی است که می‎تواند وارد دژ مخفی “دفتر” بشود و گچ بیاورد.

7. زرنگ کلاس تنها کسی است که خانم ناظم لپش را می‎کشد و می‌گوید به مامانت سلام برسون.

8. زرنگ کلاس فقط یک نفر است و نه بیشتر و آن یک نفر هیچ‎وقت تو نیستی.

برچسب‌ها: یادآوری, ضد تحصیل