بحران

 

فکر کنید یک مرد محجوب و متین مصری از خانم معلم کلاس فارسی‌اش بپرسد: ببخشید در تهران کجا می‌توانم کاندوم بخرم؟ معلم فارسی‌ مطمئن است یک اشتباهی شده. خونسردی‌اش را حفظ می‌کند و می‌پرسد: چی می‌خواهی بخری؟ دوباره تکرار می‌کند کاندوم می‌خواهم ولی نمی‌دانم از کجا باید پیدا کنم. خوب پس اشکال از گیرنده نبوده. اما کلیشه‎ها می‎گویند مرد مسلمان عرب سنگین و متین می‌تواند این سؤال را از یک همجنسش بپرسد، نه از خانم معلمش. تازه اصلاً چرا بپرسد. خوب همۀ داروخانه‌ها دارند دیگر. پس یک اشتباهی رخ داده. معلم تصمیم می‌گیرد با خونسردی به مرد بفهماند که منظورش را نفهمیده. این بار با اعتماد به نفس می‌پرسد: برای چی لازم داری؟ و مرد می‎گوید زنم می‌خواهد. خوب باز باید فکر کرد. این دقیقاً چه می‌خواهد؟ کاندوم برای زنش؟ آها یک تلاش دیگر: من درست نفهمیدم چی می‎خواهی. می‎شه شکلش رو روی تخته بکشی؟ مرد خوشحال می‌شود و ماژیک را می‌گیرد و نقاشی‌اش هم بد نیست. چیزی که می‌کشد خوشبختانه کاندوم نیست. بلکه یک ساقۀ گندم است و معلم نفس راحتی می‌کشد و خدا را شکر می‎کند که همکارانش آن اطراف نبودند.

خوب دیگر نمی‌گویم اسم غذایی که عربها با گندم درست می‌کنند چیست.  چون آقای عرب با خوشحالی داشت دستور درست کردن این غذا را با کاندوم برای خانم معلم توضیح می‎داد.

این عکس هم بعداً یادم آمد.

بعدالتحریر (همان پی‌نوشت شما): در پاسخ به سؤالهای بهار: گفتم که کلیشه‌. من هم اسیر کلیشه‌ها هستم. قالب ذهنی این معلم می‌گوید عناصر ذکور ایرانی، ترک و عرب جز به قصد شوخی جنسیتی و آزار با یک زن غریبه دربارۀ کاندوم حرف نمی‌زنند و از همان اول که این آقای محترم و دوست داشتنی سؤالش را پرسید خانم معلم کاملاً مطمئن بود که یک اشتباه تلفظی رخ داده و سؤال پیچ کردنش هم در راستای کشف کلمۀ مورد نظر بوده، نه سؤال دربارۀ چرایی و چگونگی استفادۀ کاندوم.

برچسب‌ها: کلاس فارسی, زبان