استعماری؟ پسا استعماری؟ پیش استعماری یا “ما زنها”؟

 

مردمان پاپوا گینۀ نو این شکلی هستند:

ادیان ابراهیمی هیچوقت گذارشان به آن طرفها نیفتاده  و این مردم دین و آیین خودشان را دارند. مثلاً در آیین آنها حرف زدن از اندامهای جنسی عیب نیست و در لالاییهای مادران و داستانهای مردم به راحتی از “آنجا”هایشان حرف می‎زنند. در ضمن، پستان نه چیزی است که با آن تجارت کرد، نه چیزی که به خاطرش در آتش شرم (حالا جهنم را بی‌خیال) جزغاله شد. اندامی است با چند تا کارکرد معمولی و اگر بروید آنجا به راحتی این اندام را دیده و می‎توانید درباره‌اش حرف بزنید. (به زبان کیلیویلا Kilivila  البته)

در این دو تصویر می‌بینید که مردمان پاپوا چگونه معاشقه می‎کنند و بعدش هم بچه‎دار می‎شوند. من اینجا گفتم: جل‌الخالق! 

تازه جالبتر اینکه بعد از به دنیا آمدن بچه، زنان پاپوا به بچه‎هایشان شیر می‌دهند. آن هم با لبی خندان:

بعضی از این زنان شاغل هستند. مثلاً معلم:

تصویر همکارم را دیدید؟

من عاشق این نقاشیها شده‎ام.

خودتان بروید در گوگل بنویسید Papua New Guinea و تصویرهایی که می‎آید ببینید. چندتا خوبش را جدا کرده بودم بگذارم اینجا. اما دروغ چرا می‎ترسم در اینجا را تخته کنند. (شاید هم خجالت می‌کشم از شما) چون پستانها همه جا حضور دارند و ما هم که جزئی از دنیای متمدن مسیحی – یهودی – اسلامی هستیم و این حرفها. تازه مافیای پا.ملا. جان مگر اجازه می‎دهد کسی به جایی به جز پستانهای ایشان نگاه کند؟

برچسب‌ها: ما و مردان