نامه 4

محبوبم سلام،
همۀ حرفهایت درست. قبول دارم. ولی قبول کن که همه تنهاییم.

همۀ ما تنهاییم. هرچه شلوغ‏تر می‎کنیم، تنهاتریم. هرچه شلوغ‎تر می‏شود اطرافمان، باز تنهاتریم. ماشین تنهایی باید کار کند. اگر نه که زنده نیستیم اصلاً. ماشین تنهایی یک ماشین غول‏آسا و نامرئی است با چرخ‏دنده‏هایی عظیم که می‎چرخد و کار می‏کند و حیات ما را به پیش می‏برد. ماشین تنهایی جایی است نزدیک قلب و شش‎ها. آه که می‏کشیم، نفسمان که گاهی حبس می‏شود از بی پناهی، مربوط به ساز و کار همین ماشین مهیب و هوشمند است.

در مهمانی‏های شلوغ، در خیابان، تاکسی، اتوبوس، در شلوغی و ازدحام، ماشین تنهایی روان و خوب کار می‏کند. کافی است درست موقعی که در اتوبوس وسط ازدحام مسافران در حال له شدنیم، درست موقعی که کفشمان زیر پای یکی لگد می‏شود، انتهای شال آن یکی روی شانۀ ماست و بوی عرق سمت راستی و بوی دهان سمت چپی زیر بینی‎مان در حرکت است، درست موقعی که گوشمان پر است از همهمۀ جمعیت اطراف، همان موقع لحظه‎ای چشممان را ببندیم تا خیال هجوم بیاورد و هیبت تنهایی را ببینیم که به چه ظرافتی در کار است تا احساس بی‏پناهی ما را به خوبی تأمین کند. حیات ما آدم‏ها به همین حس تنهایی است.

سوخت این ماشین «دیگر آدمها» هستند. اول خودشان، بعد خیالشان. آدم‎ها تمایلی ذاتی دارند به اینکه خیال را واقعیت و واقعیت را خیال بگیرند. برای همین است که دوست پیدا می‏کنند، دوست می‏شوند، عشق می‏ورزند، خانواده می‏سازند و همۀ اینها سوخت ماشین تنهایی را تأمین می‏کند. ما آدم‎های دیگر را لازم داریم که خیالشان را بدهیم به این ماشین ببلعد که کار کند که بعد باز تنها شویم که باز آدم‏های دیگری را مصرف کنیم و این چرخه برقرار بماند. این چرخه به مصرف آدم‏های دیگر وابسته است. چرخۀ بقای انسان تنها.

اما بیا ما دیگر فریب نخوریم. خیال تنها نبودن را واقعی نگیریم.‎ همدیگر را مصرف نکنیم.
…غرّش ماشین تنهایی اگر بگذارد.